Yıkılacaksa Bile, Aslına Dönsün
Erzurum'da bazı yapılar vardır; taşı toprağı değil, hatırası ağırdır. 23 Temmuz Kongre Binası işte onlardan biridir.
Bugün bu bina üzerinden koparılan tartışmalar, meselenin özünü gölgeliyor. Oysa yapılması gereken şey, bağırmak değil; doğruyu yüksek sesle söylemektir.
Henüz yıkım kesinleşmiş değil. Ama madem ki "yıkılır mı, yıkılmaz mı" sorusu konuşuluyor, o zaman ikinci ve daha önemli bir soruyu sormak zorundayız:
Yıkılacaksa, yerine ne yapılacak? , Bu Bina İlk Gün Ne İçin Yapıldı?
Tarihle inatlaşılmaz. Belgeler nettir. Bu bina, 1864 yılında inşa edildi. İlk kullanım amacı ise açıktır: Sanasaryan Koleji olarak, yatılı bir kız okulu, yani bir eğitim yuvası.
Kalemle tanışan çocuklar, sırayla, tahta kokusuyla, bilgiyle büyüyen nesiller… Bu bina, taşından önce tebeşir tozu görmüştür.
Sonrasında da kaderi değişmemiş; yıllarca Meslek Lisesi olmuş, okul olmuş, gençliğe kapı aralamıştır. Yani bu yapının mayasında eğitim vardır.
Karşı Çıkmak Yetmez, Yol Göstermek Gerekir, Erzurum'da Kongre Binası'nın yıkımına karşı çıkanlar oldu. Cumhur İttifakı ortağı MHP'den başladı bu itirazlar.
Ardından İYİ Parti, Anahtar Parti, ama CHP, BBP ve YRP de bu konuya ortak olmadı.
Bu itirazlar kıymetlidir. Ama şunu söylemek gerekir: Sadece "karşıyız" demek yetmez.
Çünkü Erzurum halkı şunu soruyor: "Peki ne olsun?" İşte tam bu noktada, sağduyu konuşmalıdır. Yıkım Olacaksa, Aslına Rücu Edilsin
Eğer bu bina, tüm teknik raporlara rağmen yıkılacaksa — ki bu henüz kesin değildir — o zaman alınacak karar rastgele olmamalıdır.
Bu şehir, betonun gölgesinde boğulacak yeni bir yapı istemiyor. Bu şehir, tabelası parlak ama ruhu boş projelere de tok.
Bu bina, ilk doğduğu kimliğe uygun şekilde yeniden yapılmalıdır: Eğitim binası olarak.
Bir okul, bir kültür-eğitim merkezi, bir akademi, gençlerin yeniden yol bulacağı bir ilim yuvası…
Ne yapılırsa yapılsın, kapısından çocuk sesi eksik olmamalıdır. Taş Yerinde Ağırdır
Kongre ruhu, yalnızca bir salonda toplanan delegelerden ibaret değildir. O ruh; akla, ilme, irfana verilen değerdir.
Eğer yıkım olacaksa, bu şehir şunu talep etmelidir: "Bina gitsin ama ruhu kalsın." Ve o ruhun adı da bellidir: Eğitim.
Erzurum'a yakışan budur. Tarihe yakışan budur. Bu binanın kaderine yakışan da…