Saddam Hüseyin yakalandığında Bağdat sokaklarında sevinç çığlıkları yükseliyordu. Heykeller yıkıldı, ayakkabılar fırlatıldı, yılların öfkesi bir günde kusuldu. Halk, “zulüm bitti” sandı. Ama kimse şunu sormadı: Zulüm gittiğinde yerine ne gelecek?

Saddam asıldığında birçok Iraklı bayram eder gibiydi. Oysa ip, sadece Saddam’ın boynuna değil, Irak’ın geleceğine de geçirilmişti. Devlet çöktü, ordu dağıtıldı, kurumlar yerle bir edildi. Dün “özgürlük” diye alkışlanan şey, ertesi gün mezhep savaşına, bombalara ve yetim çocuklara dönüştü.
Atalar ne demiş: “Eski hamam eski tas, ama tellak bile kalmadı.”

Bugün Irak’a bakın… Petrol zengini ama halkı yoksul. Sandık var ama istikrar yok. Bayrak duruyor ama devlet paramparça. Saddam gitti, ama Irak bir daha toparlanamadı.

Şimdi gözler Venezuela’da. Maduro’ya öfke duyan, onun düşmesini bekleyen, hatta yakalanmasına sevinecek milyonlar var. Onları anlamak zor değil. Açlık, baskı ve umutsuzluk insanı alkış tutmaya iter. Ama Irak’ın acı tecrübesi kulağımıza küpe olmalı.

Çünkü mesele bir adam değildir. Mesele, o adam düştüğünde ayakta kalacak bir devlet olup olmadığıdır. Irak halkı Saddam’dan kurtulduğunu sandı, ama devletsiz kaldı.
Bugün Venezuela halkı da sadece bir liderin gidişine sevinirse, yarın “keşke” demek zorunda kalabilir.

Zira “Dereyi geçerken at değiştiren, suya kapılır.”

Peki ya aynı senaryo Türkiye’nin başına gelirse?

Bir sabah ekranlar “gitti” diye açılırsa… Meydanlarda sevinç gösterileri yapılırsa… İnsanlar sadece öfkesini boşaltıp, sonrasını düşünmezse…

O zaman sormak gerekir: Türkiye, Irak gibi mi olur? , Devlet aklı ayakta kalır mı, yoksa kurumlar da mı çöker? ,Sevinçle atılan manşetler, yerini pişmanlığa mı bırakır?

Çünkü devlet, bir binaya benzer.
Temeli sağlam değilse, bir kolon yıkıldığında üstündekiler de çöker. Ve tarih bize şunu defalarca gösterdi: Liderler gider, ama yıkılan devletlerin halkı enkazın altında kalır.

Bu yazı ne bir lideri savunmak içindir ne de bir halkı korkutmak. Bu yazı, Irak’ın gözyaşından ders çıkarılsın diye yazıldı. Çünkü tarih, ibret almayan milletlere acımasız davranır.

Akıllarda kalsın , Bir gün bir liderin gidişine sevinenler, ertesi gün ülkenin gidişine ağlamasın.