Trendyol 1. Lig’in 23. haftasında Diyarbakır’da oynanan maç, skordan öte bir mesaj maçı gibi durdu. Ligin dibine demir atmış, düşmesi neredeyse matematiksel kesinliğe bağlanmış Adana Demirspor, lider Amed Sportif Faaliyetler karşısında sahadan 7–0 gibi tabelası ağır bir skorla ayrıldı.

Şimdi soralım: Bu skor futbolun cilvesi mi, yoksa “bizim işimiz başka” mı?

Mbaye Diagne iki tane çaktı, Hasani iki tane yazdı, Sinan Kurt, Çekdar Orhan, Tarkan Serbest derken kale yol geçen hanı… Top Amed’de, oyun Amed’de, tempo Amed’de.
Adana Demirspor sahada mıydı, yoksa idman eksiği olan bir amatör takım mıydı, onu bile ayırt etmek zor. Ama işin Dadaş’ı asıl geren tarafı burada başlıyor.

Ligde hiçbir iddiası kalmamış, düşmesi yüzde 99 denilen bir takımın, sanki Amed’in şampiyonluğu için özel motivasyonla sahaya çıkmış görüntüsü… “Can havli” desen değil,
“Prestij maçı” desen hiç değil.

E hani bu takım, Erzurumspor’la oynarken aynı iştah neredeydi? Hani bu takım, rakibini boğacak presi, her topa ayağını sokacak cesareti o maçta niye göstermedi?

Dadaş tribünü boşuna mı diyor: “Bu ligde herkes herkese aynı oynamıyor.”

Kimse çıkıp da bize masal anlatmasın. Futbol sadece 90 dakika değil, niyet işidir, duruş işidir.

Erzurumspor bu ligde alın teriyle, soğukta, ayazda, deplasmanda, sakatlıkla, cezayla boğuşarak puan topluyor. Birileri ise sahaya “formaliteden çıkmış” gibi dizilip, lider karşısında beyaz bayrak sallıyorsa, orada Dadaş’ın kaşı kalkar, dili de susmaz.

Biz kimseye şike isnadı yapmayız, ama şunu da söyleriz: Bu maç futbolun ruhuna yakışmadı.

Dadaş adalet ister. Dadaş eşit mücadele ister. Erzurumspor’un şampiyonluk yolunda önüne taş koymaya çalışan her senaryonun da farkındadır.

Unutulmasın: Bu lig daha bitmedi. Palandöken’in ayazı serttir, ama Dadaş’ın hafızası daha serttir.

Kalın sağlıcakla… Top yuvarlak ama vicdan köşeli olmamalı.