TRHT:: Türkiye Büyük Millet Meclisi’nde tansiyon yine yüksekti.

Bu kez tartışmanın merkezinde Ceyda Bölünmez Çankırı ile Mahmut Tanal vardı.

AK Parti İzmir Milletvekili Çankırı, partisi adına kürsüde konuşurken CHP sıralarından yükselen itirazlarla karşılaştı. Özellikle Mahmut Tanal’ın yüksek sesle müdahalesi sonrası yaşanan sözlü atışma, Meclis’teki gerilimi bir kez daha gözler önüne serdi. Ancak ben meseleye başka bir yerden bakıyorum.

Muhalefet Her Şeye Muhalefet midir?

Muhalefet demokrasinin vazgeçilmez unsurudur. Eleştiri yapar, denetler, alternatif sunar. Buna kimsenin itirazı olamaz. Ama son yıllarda Meclis’te gördüğümüz tablo çoğu zaman “denetim” değil, refleksif bir karşı çıkış görüntüsü veriyor.

İktidar söze başlıyor, muhalefet itirazla ayağa kalkıyor. Konu tamamlanmadan tepki geliyor. Cümle bitmeden ses yükseliyor. Bu tabloyu izlerken insan ister istemez soruyor:

Gerçekten dinleyip mi karşı çıkılıyor, yoksa karşı çıkmak için mi bekleniyor?

Siyasetin Seviyesi: Kürsüde konuşan bir milletvekilinin sözünün sürekli kesilmesi, demokratik tartışma kültürüne katkı sağlamaz. Fikirle cevap verilecek yerde sesle bastırmaya çalışmak, Meclis’in saygınlığına gölge düşürür.

Siyaset elbette sert olabilir. Ama sürekli gerilim üzerinden yürütülen bir muhalefet anlayışı, topluma çözüm üretmez. Ben şuna inanıyorum:

İktidarı eleştirmek başka şeydir, iktidar konuşamasın diye müdahale etmek başka şeydir.

Toplum Ne Bekliyor?

Bugün vatandaş ekonomik sorunlarla, hayat pahalılığıyla, sosyal meselelerle uğraşıyor. İnsanlar Meclis’ten kavga değil, çözüm duymak istiyor.

Muhalefetin görevi; sürekli ses yükseltmek değil, daha iyisini ortaya koymaktır. Eğer her başlıkta otomatik itiraz refleksi devreye giriyorsa, o zaman eleştirinin gücü zayıflar. Sürekli karşı çıkmak, bir süre sonra ciddiyetini kaybeder.

Benim Duruşum: Ben Meclis’te daha fazla fikir, daha az bağırış görmek istiyorum. Daha fazla proje, daha az polemik görmek istiyorum. Muhalefet elbette olacak.

Ama yapıcı olacak. Alternatif sunacak. Topluma umut verecek. Aksi halde siyaset, çözüm üreten bir mecra olmaktan çıkar; sadece gürültü üreten bir arenaya dönüşür.

Ve biz artık gürültü değil, çözüm istiyoruz.