Eskiden bahar gelince ilk onları görürdük. Direk üstlerinde yuva kurar, “bahar geldi” diye sevinirdik. Şimdi ne yuva var ne leylek… Onlar da göç etti. Hem de öyle bir göç ki; giden bir daha dönmüyor.
Leylekler sıcak havayı sever derler. Doğrudur.
Ama insan da biraz geçim ister, biraz umut ister, biraz da yaşadığını hissetmek ister.
Erzurum’da göç artık bir mevsim meselesi değil, kader meselesi oldu.
“Göç göç oldu, göçler yola dizildi” türküsü var ya…
Eskiden türküydü, şimdi haber bülteni.
Soruyorsun gidenlere:
“Niye göç ediyorsun?”
Cevap hazır, cevap Erzurum ağzıyla:
Ahan gardaş Erzurum’da?
Giyecek pahalı, yiyecek pahalı…
Pahalı olsa bari taze olaydı, o da yok.
Ev kiraları uçmuş, maaş yerlerde sürünü.
Güneş desen zaten ayıp olmasa hiç doğmayacak.
Kombi açsan fatura gelir,
Faturayı görsen yürek koz olir…
Yanir, yanir tutuşir.
Isınayım biraz diyisen, borçlanırsan.
Borcu kapatayım diyisen paran bitir başlısan üşimeye.
İş desen…
“İş var” deniliyor ama nerede, kime var?
Bugün giren yarın çıkıyor.
Çocuk işe giriyor, “eleman fazlalığı” deyip çıkarıyor patron.
Fazlalık olan eleman mı, yoksa bu düzende umut mu?
Sonra dönüp diyor ki adam:
Ahan gardaş gitmiyağ mi Erzurum’dan?
Belki iş buluruğ diye gideciyiğ buralardan.
İşte mesele tam da burada başlıyor.
Bir zamanlar yüksek sesle yanık yanık seslenirdi Erzurum'da,
“Göçü durduracağız.”
“Doğu’nun en yaşanabilir şehri Erzurum olacak.”
“Eskisinden daha iyi olacak.”
Oldu mu?
Olduysa kime oldu?
Leylekler bile geri dönmüyorsa,
Gençler valizini sessizce topluyorsa,
Evlerde artık “kalmayalım mı?” değil “ne zaman gidelim?” konuşuluyorsa…
Burada bir başarı hikâyesi değil, derin bir çelişki vardır.
Erzurum’da göç durmadı,
Göç normalleşti.
Gidenler suçlu değil.
Kalanlar inatçı değil.
Bu şehir sahipsiz değil ama sahiplenildiğini hissetmiyor.
Leylek misali insanlar da gidiyor artık.
Ama fark şu: Leylek baharı bekler, İnsan umudu…
Ve umut, bu şehirden göç ediyorsa; Haritalar değil, verilen Sözler sorgulanmalıdır.